محیط کشت لایزین آیرون آگار مرک

لیزین آهن آگار (LIA) ارگانیسم ها را برای توانایی دآمینه کردن لیزین یا دکربوکسیلاز لیزین آزمایش می کند. دآمیناسیون لیزین یک فرآیند هوازی است که در شیب محیط رخ می دهد. لیزین دکربوکسیلاسیون یک فرآیند بی هوازی است که در انتهای محیط رخ می دهد. لیزین آهن آگار حاوی لیزین، پپتون، مقدار کمی گلوکز، سیترات آمونیوم فریک و تیوسولفات سدیم است. محیط دارای یک شیب هوازی و یک باسن بی هوازی است. هنگامی که گلوکز تخمیر می شود، لبه محیط اسیدی (زرد) می شود. اگر ارگانیسم لیزین دکربوکسیلاز تولید کند، کاداورین تشکیل می شود. کاداورین اسیدهای آلی تشکیل شده در اثر تخمیر گلوکز را خنثی می کند و قسمت انتهایی محیط به حالت قلیایی باز می گردد. اگر دکربوکسیلاز تولید نشود، قنداق اسیدی (زرد) باقی می ماند.

ویژگی های محیط کشت لایزین آیرون آگار

اگر دآمیناسیون اکسیداتیو لیزین اتفاق بیفتد، ترکیبی تشکیل می‌شود که در حضور سیترات آمونیوم فریک و یک کوآنزیم، فلاوین نوکلئوتید، رنگ شرابی بر روی مایل ایجاد می‌کند. اگر دآمیناسیون رخ ندهد، شیب LIA بنفش باقی می ماند. بنفش بروموکروزول، نشانگر pH، زرد در pH 5.2 یا کمتر و بنفش در pH یا بالاتر از 6.8 است. لیزین آهن آگار یا LIA یک محیط متمایز است که برای تشخیص باکتری هایی که قادر به کربوکسیله کردن لیزین و یا تولید سولفید هیدروژن از باکتری هایی هستند که نمی توانند استفاده می شود. لیزین آهن آگار (LIA) ارگانیسم ها را برای توانایی دآمینه کردن لیزین یا دکربوکسیلاز لیزین آزمایش می کند. دآمیناسیون لیزین یک فرآیند هوازی است که در شیب محیط رخ می دهد. لیزین دکربوکسیلاسیون یک فرآیند بی هوازی است که در انتهای محیط رخ می دهد. شیب LIA حاوی لیزین، گلوکز، پپتون، بنفش برموکرزول (شاخص pH)، تیوسولفات سدیم و سیترات آمونیوم آهن است. اگر ارگانیسم توانایی دکربوکسیله کردن لیزین را داشته باشد، یک محصول نهایی آمین تولید می کند که با نشانگر pH واکنش می دهد و رنگ بنفش را در لبه لوله ایجاد می کند. (دکربوکسیلاسیون منفی: لب به لب زرد). اگر ارگانیسم توانایی دآمینه کردن لیزین را داشته باشد، آمونیاک تولید شده با سیترات آمونیوم فریک واکنش داده و رنگ قرمز تیره در شیب لوله ایجاد می کند. (کم زدایی منفی: ارغوانی ارغوانی). ارگانیسم هایی که گاز سولفید هیدروژن تولید می کنند، یک رسوب سیاه رنگ در انتهای لوله نشان می دهند.

فروش محیط کشت لیزین آهن آگار

محیط کشت لیزین آهن آگار توانایی دآمینه کردن لیزین و تولید سولفید هیدروژن را دارد. بر این اساس می توان ارگانیسم های روده ای را شناسایی و جدا کرد. دآمیناسیون لیزین باعث اسیدی و قرمز شدن محیط می شود. باسیل های روده در محیط کشت هیدروژن سولفید تولید می کنند و محیط را تیره و سیاه می کنند. اگر موجودات زنده لیزین دکربوکسیلاز تولید کنند، pH محیط افزایش می یابد و محیط قلیایی به رنگ بنفش در می آید.

ویژگی های محیط کشت لیزین آهن آگار

• طبقه بندی ارگانیسم ها بر اساس توانایی آنها در دآمینه کردن یا دکربوکسیله کردن لیزین
• محیط قرمز اسیدی و بنفش قلیایی است
• محیط کشت جامد و تمایز
• ترکیبی از مواد مغذی مختلف

محیط کشت Lysine iron agar

یکی از  توانایی چشمگیر این محیط دآمنه کردن لیزین می باشد که همراه خود هیدروژن سولفید تولید می کند که به دلیل وجود این توانایی  حرکت ارگانیسم موجود در روده به راحتی قابل شناسایی می باشد .

گاهی محیط اسیدی و قرمز رنگ می شود به علت تغییر دامینه به لیزین این واکنش رخ می دهد و گاهی روده همراه خود باسیلی تولید می کند که سبب تیرگی محیط می شود  ph محیط تمایل به افزایش پیدا می کند به قدری که غلظت محیط بالا و رنگ محیط به ارغوانی تبدیل می شود که یک محیط باز تولید می شود.

کاربردهای محیط کشت لیزین آهن آگار

• تشخیص ارگانیسم های روده
• شناسایی باکتری اشریشیا کلی
• تشخیص فوری تولید H2S در محیط کشت
• مناسب برای تشخیص پروتئوس و سالمونلا

خرید محیط کشت لیزین آهن آگار

کاربرد های محیط کشت لایزین آیرون آگار

این آزمایش برای افتراق باسیل های گرم منفی بر اساس دکربوکسیلاسیون یا دآمیناسیون لیزین و تشکیل سولفید هیدروژن (H2S) استفاده می شود. از یک محیط حساس برای تشخیص سالمونلا های تخمیر کننده لاکتوز و تخمیر لاکتوز غیر لاکتوز استفاده می کند. لیزین آهن آگار در روش های استاندارد برای آزمایش سالمونلا مشخص شده است.